IPCC-rapporten

Het Intergovernmental Panel on Climate Change (IPCC[1]) produceert, met regelmatige tussenpozen (om de 5 tot 7 jaar), evaluatierapporten over de stand van zaken betreffende de kennis over klimaatverandering. De publicaties van het IPCC vormen de belangrijkste wetenschappelijke inbreng voor de internationale onderhandelingen over het klimaat, die plaatsvinden in het kader van het Kaderverdrag inzake klimaatverandering van de Verenigde Naties en het Kyoto Protocol. 

Er werden al vijf evaluatierapporten gepubliceerd: in 1990, 1995, 2001, 2007 en 2013/2014. 

Het laatste - vijfde - evaluatierapport (Assessment Report 5 - AR5) waarvoor de redactiewerkzaamheden in 2010 van start gingen,  is de meest omvangrijke compilatie van wetenschappelijke kennis inzake het klimaat sinds 2007. Zoals gewoonlijk bestaat het uit 4 delen: 

  1. de wetenschappelijke aspecten van het klimaatsysteem en de klimaatverandering (werkgroep 1 – gepubliceerd in september 2013) 
  2. de gevolgen van, de kwetsbaarheid voor en de aanpassing aan de klimaatverandering (werkgroep 2 – gepubliceerd eind maart 2014) 
  3. de beperking van de klimaatverandering (werkgroep 3 - gepubliceerd in april 2014)
  4. een syntheserapport (gepubliceerd op 1 november 2014) waarin een samenvatting wordt gegeven van de informatie in de rapporten van de werkgroepen. Het bespreekt een grote waaier van vraagstukken die van belang zijn voor de politici, zonder echter politiek partij te trekken. 
De resultaten van het “vierde evaluatierapport” uit 2007 ziijn eveneens beschikbaar. 


[1] Het IPCC werd in 1988 opgericht door de Wereld Meteorologische Organisatie en het Milieuprogramma van de Verenigde Naties. Deze groep deskundigen wil verslag uitbrengen over de stand van zaken betreffende de wetenschappelijke kennis over de evolutie van het wereldklimaat, de gevolgen ervan en de middelen om de klimaatverandering te beperken.