De emissiedoelstellingen uit het Protocol kennen aan elke Partij een bepaald quotum toe, een vaste hoeveelheid broeikasgassen die het land in kwestie gemiddeld jaarlijks mag uitstoten in de periode 2008-2012.

Indien een land door een doordacht intern beleid een grotere emissiereductie realiseert, heeft het een overschot op zijn toegelaten quotum. Het Protocol laat toe dat dit overschot verkocht wordt aan landen:

• die zelf meer denken te zullen uitstoten dan wat het Protocol hun toestaat
• die zelfs met een zeer grote inspanning de norm niet zouden halen, of
• waarvoor de kosten om hun broeikasgasuitstoot te verlagen zeer hoog zouden oplopen.

Dit systeem van emissiehandel (handel in uitstootrechten) zorgt ervoor dat de inspanningen op een economisch efficiënte manier worden verdeeld. Het gemeenschappelijke resultaat (de reductiedoelstelling) is hetzelfde, maar de totale kosten om die doelstelling te realiseren zijn lager.

Men voorziet dat vooral Rusland en de overige zgn. ‘overgangseconomieën’ een overschot zullen hebben zonder dat ze daar een bijkomende inspanning voor hoeven te doen. Deze landen hebben sinds 1990 immers een sterke daling van hun emissies gekend door de herstructurering van hun economieën na de val van het ijzeren gordijn. Omdat deze emissiereducties er gekomen zijn zonder specifieke beleidsmaatregelen, en omdat het hier dus eigenlijk niet gaat om het realiseren van emissiereducties daar waar dat het goedkoopst is, gebruikt men hiervoor soms de Engelse term ‘hot air trading’ of vrij naar het Nederlands vertaald: “handel in gebakken lucht”.

Dit wereldwijd systeem van emissiehandel, dat pas in 2008 officieel van start is gegaan (maar nog niet alle landen zijn "elektronisch verbonden"), mag niet verward worden met het “interne” systeem dat de Europese Unie - als voorloper op het wereldwijde handelsysteem - reeds in 2005 invoerde. In dit systeem kennen de lidstaten aan de op hun territorium gevestigde bedrijven met een zeer grote CO₂-uitstoot ook een “toegewezen hoeveelheid” uitstootrechten toe, die ze kunnen verhandelen in functie van hun behoeften.

Er zijn echter belangrijke verschillen:

• dit systeem werkt uitsluitend met één enkel broeikasgas (CO₂)
• het zijn de bedrijven die emissierechten uitwisselen, en geen landen
• de handel is beperkt tot de Europese Unie

Meer info over de Belgische emissiehandel of op de website www.climateregistry.be