Het is eigenlijk geen nieuws meer: 2009 is een cruciaal jaar voor de strijd tegen de klimaatverandering: in december zullen in Kopenhagen immers de onderhandelingen doorgaan die moeten leiden tot een globaal klimaatakkoord. De inspanningen voor een vermindering van de uitstoot van broeikasgassen, zoals voorzien door het Protokol van Kyoto van 1997, lopen immers op 31/12/2012 ten einde. En bovendien geven de recentste wetenschappelijke rapporten aan dat er veel grotere inspanningen nodig zijn om de klimaatopwarming een halt toe te roepen.

190 landen zullen er dus tot een akkoord moeten komen over de te leveren reductie-inspanningen en over de aanpassingen aan de klimaatverandering. Allerminst een gemakkelijke taak aangezien de uitstoot systematisch toeneemt. Als we catastrofale gevolgen willen vermidjen, moet de klimaatopwarming beperkt blijven tot 2°C, en moet de wereldwijde uitstoot van CO2 tegen 2050 met minimum 50% dalen ten opzichte van de uitstoot in 1990.

Die doelstelling is geen sinecure, vooral gezien de tegengestelde standpunten van de verschillende partijen. Zo betwisten de ontwikkelingslanden het feit dat ze inspanningen zullen moeten leveren terwijl het de rijke landen zijn die verantwoordelijk zijn voor de historische en huidige uitstoot. Toch zijn de inspanningen van opkomende economieën (zoals China) noodzakelijk om de uitstoot op wereldvlak onder controle te krijgen. Sommige landen, zoals de Verenigde Staten, eisen garanties over de te leveren inspanningen. En zo maakt elke eis, elke aanspraak de taak van de onderhandelaars moeilijker…

Ook de vragen rond de financiering van de strijd tegen de klimaatverandering - en vooral rond de financiële steun van de ontwikkelde landen aan de ontwikkelingslanden - zullen centraal staan in de debatten en zullen het succes van de onderhandelingen mee bepalen.

Om al deze redenen werden tussentijdse werkvergaderingen voorzien om de kansen op een akkoord in Kopenhagen zoveel mogelijk te verhogen.

Een kleine opfrissing van de verwachte reductie-inspanningen, op basis van de resultaten van het IPCC:

Op wereldschaal:

• Zo snel mogelijk een piek in de uitstoot, en in elk geval voor 2020
• Minimum 50% vermindering in 2050 ten opzichte van het niveau in 1990

Wat neerkomt op:

• Voor de industrielanden:
  • 25-40% vermindering in 2020 ten opzichte van het niveau in 1990
  • 80-95 % vermindering in 2050 ten opzichte van het niveau in 1990

• Voor de ontwikkelingslanden:
  • Voor de opkomende economieën: een substantiële afwijking [1] (geschat op 15 à 30%) van het uitstoottraject ten opzichte van de huidige tendens tegen 2020
  • Voor alle ontwikkelingslanden: een substantiële afwijking van de uitstoot in 2050 ten opzichte van de huidige tendens.