De verplichting voor de ontwikkelde landen om bij te dragen aan de financiering van de strijd tegen de klimaatverandering in de ontwikkelingslanden vloeit voort uit de algemene beginselen van het Kaderverdrag inzake klimaatverandering van de Verenigde Naties. Het UNFCCC omvat trouwens een financieel mechanisme met als belangrijkste kanaal het GEF (Global Environment Facility). Achteraf werd dit financiële mechanisme uitgebreid met het « Least Developed Countries Fund » (LDCF), het « Special Climate Change Fund » (SCCF) en het aanpassingsfonds.

Naast de instellingen onder de bescherming van het Verdrag, spelen ook nog tal van actoren een belangrijke rol in de financiering van de activiteiten inzake matiging en aanpassing aan de klimaatverandering in de ontwikkelingslanden. De Wereldbank en de « Climate Investment Funds » (CIFs) zijn enkele van de belangrijkste financiers, naast de bilaterale steun die ook vandaag nog het hoofdaandeel in de klimaatfinanciering vormt.

In weerwil van de geleidelijke uitbouw van een netwerk van nationale en internationale instellingen die actief zijn op het vlak van steun aan de ontwikkelingslanden in de strijd tegen de klimaatverandering, blijft de internationale financiering een van de belangrijkste uitdagingen van het UNFCCC-onderhandelingsproces. Eerst een vooral omdat de beschikbare bedragen ontoereikend blijken te zijn om te voldoen aan de behoeften van de ontwikkelingslanden en in tweede instantie omwille van de complexiteit en de logheid van de instellingen die belast zijn met deze financiering.

Om al deze redenen heeft het Bali-actieplan, dat werd goedgekeurd in 2007, van de financiering één van zijn belangrijkste thema’s (building blocks) gemaakt. De akkoorden van Kopenhagen (2009) en later van Cancun (2010) hebben ertoe bijgedragen om deze verwachtingen deels waar te maken:

• De ontwikkelde landen hebben zich ertoe verbonden 30 miljard US dollars aan nieuwe en bijkomende middelen te bezorgen aan de ontwikkelingslanden gedurende de periode 2010-2012. Deze verbintenis wordt gewoonlijk aangeduid met de term « Fast-Start Finance »;

• Op langere termijn hebben de ontwikkelde landen zich ertoe verbonden om jaarlijks 100 miljard US dollars vrij te maken tegen 2020 om de ontwikkelingslanden te helpen in hun strijd tegen de klimaatverandering. Deze bedragen zouden afkomstig zijn uit verschillende overheids- en privébronnen en via verschillende bilaterale en multilaterale kanalen worden overgemaakt;

• De Akkoorden van Cancun hebben geleid tot de oprichting van een nieuw fonds: het Green Climate Fund. Er werd een comité opgericht om de implementatie voor te bereiden van dit nieuwe fonds dat in de komende jaren operationeel zou moeten zijn;

• Krachtens dezelfde akkoorden werd ook een Standing Committee opgericht met als taak de Conferentie van de Partijen (COP) bij te staan bij de uitvoering van haar opdrachten met betrekking tot het financieringsmechanisme van het Verdrag.

Enkele van de belangrijkste kwesties die tot op heden onbeslist bleven zijn onder meer:

• De MRV of support, d.i. de versterking van de coördinatie van de rapportering van de verschillende landen in verband met hun bijdrage aan de internationale financiering;

• De identificatie en het operationeel maken van de financieringsbronnen die in staat zijn om de eerder vermelde bedragen vrij te maken die noodzakelijk zijn voor de financiering van de noden van de ontwikkelingslanden om het hoofd te kunnen bieden aan de klimaatverandering.