Het Belgisch klimaatbeleid kreeg voor de eerste maal vorm in 1994 als “Nationaal Programma ter vermindering van de CO₂-uitstoot”. Dit programma volgde uit de beslissing van de federale regering om tegen 2000 deze uitstoot met 5% te verminderen ten opzichte van 1990. Het werd door de vier regeringen goedgekeurd, maar slechts weinig elementen ervan werden ook effectief gerealiseerd.

Met de goedkeuring van het Kyotoprotocol en met de lastenverdeling binnen de Europese Unie, besliste de Interministeriële Conferentie voor het Leefmilieu (ICL) in 1998 om tegen eind 1999 een klimaatplan op te stellen in functie van de te behalen Kyotodoelstelling (-7,5%).

Voor de realisatie van de doelstellingen en de verdere follow-up van de Nationaal Klimaatplan, maar ook om de rapportering in het kader van het VN-Klimaatverdrag en het Kyotoprotokol mogelijk te maken, werd op 14 november 2002 een samenwerkingsakkoord tussen de federale staat en de gewesten afgesloten.

Dankzij dit samenwerkingsakkoord konden er in maart 2004 ook concrete afspraken gemaakt worden over de bijdrage die elkeen zou moeten leveren om de nationale reductiedoelstelling (een vermindering van de totale uitstoot aan broeikasgassen met 7,5%) te realiseren. Deze onderlinge taakverdeling wordt ook lastenverdeling genoemd.

Dit samenwerkingsakkoord maakte ook de redactie mogelijk van het « Nationaal Klimaatplan van België 2009-2012 : inventaris van de maatregelen en stand van zaken op 31/12/2008 ». Dit plan geeft een gedetailleerd overzicht van alle bestaande maatregelen van de federale en gewestelijke overheden die formeel zijn goedgekeurd, voor elk sectorieel domein (energie, industrie, transport…) en voor elk meer transversaal domein (sensibilisatie, voorbeeldrol van de overheid…).