Het Europees beleid inzake de bescherming van de ozonlaag 

Het Protocol van Montreal werd ondertekend in 1987. De Europese Unie en haar lidstaten speelden altijd al een voortrekkersrol in de bescherming van de ozonlaag, met doelstellingen die verder gaan dan onze internationale verplichtingen.

Al sinds 2010, dat wil zeggen 10 jaar sneller dan moest volgens de internationale verplichtingen, heeft de Europese Unie haar consumptie (=verbruik) van de belangrijkste stoffen teruggebracht tot nul. Bovendien heeft de Europese Unie een controlesysteem ingesteld voor andere toepassingen dan die van het Protocol van Montreal, vooral in de chemische industrie.

De Europese wetgeving (Verordening (EG) nr. 1005/2009) is er niet alleen in geslaagd het gebruik te controleren en te beperken, maar ze heeft de industrie er tevens toe aangezet nieuwe innoverende technologieën te ontwikkelen (isolatieschuim, inhalators voor de behandeling van astma, brandblusmiddelen, desinfecteermiddelen, …).

De belangrijkste actiepunten van verordening nr. 1005/2009 zijn:

* Verboden
  • Productie
  • Op de markt brengen en gebruik van stoffen en de apparatuur die deze stoffen gebruikt
  • In- en uitvoer
* Afwijkingen en vrijstellingen
  • Grondstoffen (reactief in chemische reacties (het product verdwijnt))
  • Technische hulpstof (onder zeer strikte en beperkte voorwaarden)
  • Vernietiging en regeneratie
  • Heel specifieke analytische laboratoriumtoepassingen
  • Kritieke toepassingen: militair, nationale veiligheid
* Strikt toezicht op de handel
  • Invoer- en uitvoervergunningen op grond van quota
  • Handelsverbod met landen die het Protocol van Montreal niet ratificeerden
* Controle op de emissies middels verplichte terugwinning en vernietiging, detectie van lekkages
* Jaarlijkse rapportage