De klimaatconferentie van Kopenhagen

Van 8 tot 17 december 2009 vond in het Deense Kopenhagen de jaarlijkse internationale klimaatconferentie (de ‘Conference of Parties’ of kortweg COP15 genoemd) plaats. Nooit eerder waren de verwachtingen zo hooggespannen…

In 2007 was in Bali immers afgesproken dat tegen eind 2009 een akkoord zou gesloten worden over het zogenaamde ‘post-2012 klimaatregime’. De eerste verbintenissenperiode van het Kyoto Protocol – waarin de industrielanden zich geëngageerd hadden om concrete reductiedoelstellingen te behalen - loopt immers slechts tot eind 2012. Een nieuw akkoord tegen eind 2009 zou aan alle landen ruim de tijd gegeven hebben om dit akkoord te ratificeren, en het zou ook stabiele perspectieven geboden hebben aan investeerders.

 

Geen algemeen akkoord

COP 15 heeft dit evenwel niet kunnen waarmaken. Na 2 jaar van intensieve onderhandelingen was de meer dan 100 pagina’s lange onderhandelingstekst nog niet rijp om voor te leggen aan ministers, staatshoofden en regeringsleiders om de resterende politieke knopen door te hakken. Uiteindelijk sloot een beperkte groep staatshoofden en regeringsleiders het « Kopenhagen Akkoord », een tekst van slechts enkele bladzijden in relatief vage bewoordingen, en werd beslist om de formele onderhandelingen nog een jaar verder te zetten. Het ‘Kopenhagen Akkoord’ werd uiteindelijk niet officieel bekrachtigd. Tijdens de plenaire slotzitting waren een aantal landen zich tegen dit akkoord blijven verzetten. Daarom werd na een nacht onderhandelen besloten om er ‘akte van te nemen’. Tegelijkertijd werd een oproep gedaan aan de landen om zich bij het akkoord aan te sluiten. Meer dan 100 landen hebben dat ondertussen ook gedaan. Ondanks zijn politiek belang heeft het akkoord dus formeel een vaag statuut. Vele landen, waaronder de EU, zitten op de lijn dat het Akkoord politieke sturing moet geven aan de officiële onderhandelingen die verder verlopen in het kader van het Klimaatverdrag. Het Kopenhagen Akkoord bevat een aantal positieve elementen, zoals de verwijzing naar de 2°C-doelstelling en de engagementen voor financiering, maar heeft als voornaamste minpunt dat het gebaseerd is op een ‘bottom-up’-aanpak, die niet uitgaat van wat nodig is, maar van wat landen bereid zijn te doen. Bovendien biedt het geen garantie op een wettelijk bindend instrument. Dit resultaat wordt dan ook niet als een succes beschouwd. Anderzijds werd vermeden dat iedereen met lege handen naar huis moest en werd het mandaat gegeven om de onderhandelingen verder te zetten.

 

Het Kopenhagen Akkoord: de belangrijkste elementen

Meer info